Πριν από περίπου επτά μήνες, με αφορμή την φορολογική αντιμετώπιση των καταβαλλομένων ασφαλιστικών εισφορών, σε άρθρο μου με τίτλο η «ερμηνεία» των φορολογικών νόμων, είχα επισημάνει ότι συνήθως στο κείμενο κάθε φορολογικού νόμου υπάρχουν πολύπλοκες διατάξεις με πολλά κενά τα οποία δίνουν τη δυνατότητα παρερμηνείας, γι' αυτό τον λόγο το υπουργείο Οικονομικών, εκδίδει σειρά εγκυκλίων διαταγών μέσω των οποίων επιχειρείται η ερμηνευτική προσέγγιση των νομοθετικών διατάξεων και δίδονται παράλληλα οδηγίες για την ορθή και ομοιόμορφη εφαρμογή αυτών. Επίσης όμως τόνιζα ότι, η συνεχής ερμηνευτική προσέγγιση των φορολογικών διατάξεων με «ερμηνευτικές» εγκυκλίους διαταγές της Διοίκησης, ειδικά όταν αυτές κατάφωρα παρεκκλίνουν από το περιεχόμενο των διατάξεων που ερμηνεύουν, έχουν ως αποτέλεσμα την παραγωγή δικαίου, δηλαδή πολλές φορές το υπουργείο Οικονομικών «νομοθετεί δια εγκυκλίων».

Το Σύνταγμα της χώρας μας ορίζει ότι κανένας φόρος δεν επιβάλλεται, ούτε εισπράττεται χωρίς τυπικό νόμο που καθορίζει το αντικείμενο της φορολογίας και το εισόδημα, το είδος της περιουσίας, τις δαπάνες και τις συναλλαγές ή κατηγορίες τους, στις οποίες αναφέρεται ο φόρος. Επίσης ορίζει ότι το αντικείμενο της φορολογίας, ο φορολογικός συντελεστής, οι απαλλαγές ή εξαιρέσεις από τη φορολογία και η απονομή των συντάξεων δεν μπορούν να αποτελέσουν αντικείμενο νομοθετικής εξουσιοδότησης, δηλαδή απόφασης ή εγκυκλίου.

Όμως κατά παρέκκλιση των συνταγματικών αρχών οι οποίες επιβάλλουν τη στενή, δηλαδή τη γραμματική ερμηνεία των φορολογικών διατάξεων, πολλές φορές αυτές ερμηνεύονται με τρόπο εσφαλμένο.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτού του φαινομένου είναι μια σειρά εγκυκλίων για την εφαρμογή των διατάξεων του Κώδικα Φορολογικής Απεικόνισης Συναλλαγών (ΚΦΑΣ). Ειδικότερα για την ερμηνεία των διατάξεων του κώδικα αυτού έχουν εκδοθεί μια σειρά εγκυκλίων διαταγών και πολλά άλλα έγγραφα του υπουργείου Οικονομικών μέσω των οποίων αντί για ερμηνεία επιχειρείται η εκ νέου «νομοθέτηση», κάτι που ήταν, αλλά δυστυχώς παραμένει μια συνηθισμένη πρακτική στα φορολογικά δρώμενα της χώρας μας. Επίσης με τις εγκυκλίους και τα έγγραφα αυτά «παρέχονται οδηγίες εφαρμογής των νέων διατάξεων» που μόνο σαφείς οδηγίες δεν είναι. Ενδεικτικά αναφέρονται:

α) Ενώ σαφέστατα προβλέπεται η κατάργηση του Δελτίου Αποστολής από την 1.1.2014 και μετά οι σχετικές εγκύκλιοι αναφέρουν ότι καθιερώνεται δικαιολογητικό έγγραφο για την παρακολούθηση της αποστολής, παράδοσης, διακίνησης, παραλαβής των μη τιμολογηθέντων αποθεμάτων, τα οποία διακινούνται με σκοπό, αποκλειστικά, την πώλησή τους, απευθείας ή μέσω τρίτου το οποίο μπορεί να φέρει όποιο τίτλο επιθυμούν οι υπόχρεοι όπως π.χ. «Δελτίο Αποστολής», «Συνοδευτικό Έγγραφο», «Συνοδευτικό Διακίνησης Αποθεμάτων», «Δελτίο Αποστολής Αποθεμάτων», «Έγγραφο Αποστολής Αποθεμάτων» κ.λπ., δηλαδή αν ο υπόχρεος ήθελε να το αποκαλέσει «Θανάσης» θα μπορούσε να το κάνει. Προς τι η κατάργηση λοιπόν, αφού ουσιαστικά η επιθυμία του υπουργείου είναι να παραμείνει; Επισημαίνεται επίσης ότι, εκτός από το Δελτίο Αποστολής υπάρχει και μια σειρά άλλων στοιχείων που ενώ κατά τον νόμο καταργούνται, σύμφωνα με την εγκύκλιο παραμένουν και αυτά με άλλα ονόματα.

β) Η εμμονή στην «ερμηνεία» που αφορά τις εξαιρέσεις και της απαλλαγές, όπου συνεχίζεται να αναφέρεται ως μη υπόχρεος στην τήρηση βιβλίων και στοιχείων ο συγγραφέας και ο εισηγητής δημόσιος ή ιδιωτικός υπάλληλος ή συνταξιούχος, εφόσον βέβαια δεν είναι υπόχρεος εφαρμογής για άλλη δραστηριότητα, ενώ στον ΚΦΑΣ δεν παρέχεται αυτή η δυνατότητα.

Τα σχόλια δικά σας...

Πηγή: Hμερησία