Το νέο μισθολόγιο στο δημόσιο θα άρει τις αδικίες;

Το ισχύον μισθολόγιο στο Δημόσιο μόνο κατ΄ ευφημισμό φέρει τον τίτλο του "ενιαίου".
Δεκάδες επιδόματα, που σε κάποιες των περιπτώσεων εκφράζουν τον παραλογισμό εκείνων που τα αποφάσισαν και προκαλούν το κοινό περί δικαίου αίσθημα των πολιτών αλλά και των λοιπών μη προνομιούχων υπαλλήλων, συνθέτουν ένα τοπίο άναρχο, αναχρονιστικό και άδικο που χρήζει άμεσης αντιμετώπισης με ορθολογιστικά χαρακτηριστικά.

Η άρση των τεράστιων μισθολογικών αδικιών στον Δημόσιο τομέα αποτελεί μια διαρκή πρόκληση, σε καιρούς πολύ χαλεπούς, όπου δοκιμάζονται θεσμοί και αξίες δεκάδων ετών. Η πολιτική ηγεσία αλλά και η συνδικαλιστική ηγεσία του δημοσίου (και όχι μόνο αυτή), είναι καιρός να κάνουν το μεγάλο βήμα ενάντια στην αναξιοκρατία, την εξυπηρέτηση  συντεχνιακών και μικροπολιτικών σκοπιμοτήτων, που αποτελούν τροχοπέδη στο συνολικότερο συμφέρον της ελληνικής κοινωνίας.

Η έλλειψη δίκαιης και ενιαίας μισθολογικής πολιτικής για όλους τους υπαλλήλους του δημοσίου, ανάλογα με την κατηγορία στην οποία υπηρετούν (ΥΕ-ΔΕ-ΤΕ-ΠΕ), τα χρόνια προϋπηρεσίας και την απόδοσή τους, οδήγησαν σε τραγελαφικές καταστάσεις.

Κύριο μέλημα σχεδόν όλων των Κυβερνήσεων, μετά την ψήφιση κάθε φορά - υποτίθεται - του "ενιαίου μισθολογίου", ήταν η άσκηση επιδοματικής πολιτικής για ορισμένες προνομιούχες ομάδες υπαλλήλων, αφήνοντας άλλες μεγάλες κατηγορίες σε πολύ χαμηλά μισθολογικά επίπεδα. Το αποτέλεσμα είναι γνωστό σε αυτές τις περιπτώσεις. Ο έντονος ανταγωνισμός και οι αντιδικίες μεταξύ υπαλλήλων διαφορετικών υπουργείων και υπηρεσιών, λειτουργούν πολλαπλασιαστικά σε βάρος του Έλληνα πολίτη, που απαιτεί διαχρονικά έναν καλύτερο, αποτελεσματικότερο και περισσότερο εξυπηρετικό δημόσιο τομέα.

Ο αρμόδιος Υπουργός κ. Ργκούσης φιλοδοξεί να κάνει τις μεγάλες ανατροπές. Να εξισορροπήσει δηλαδή τις ανισότητες, να αμοίβει ηθικά και υλικά το ήθος και την απόδοση του υπαλλήλου. Είναι ένα δύσκολο σταυρόλεξο και χρειάζεται επιδέξιους λύτες. Το κατά πόσο θα ικανοποιήσει την φιλοδοξία του, που απηχεί και στην επιθυμία του κάθε πολίτη αλλά και της μεγάλης πλειοψηφίας των δημοσίων υπαλλήλων, εξαρτάται τόσο από την διάθεση τόσο της πολιτικής ηγεσίας να κάνει πράξη αυτό που διακηρύττει,  όσο και από τους συνδικαλιστικούς φορείς κάθε βαθμίδας να αποδεχθούν την υφιστάμενη ανισότητα και να συμφωνήσουν στην ισότιμη αντιμετώπιση του προβλήματος.

Σε κάθε περίπτωση, η λογική του Υπουργείου δεν μπορεί να ξεφύγει από τη μείωση των δαπανών, χωρίς όμως να θίγει εκείνους που θεωρούνται ήδη οι θιγμένοι μιας αρρωστημένης επιδοματικής πολιτικής.

Η εξισορρόπηση απαιτεί να χαμηλώσουν τα "μισθολογικά ρετιρέ" που προέκυψαν από την χορήγηση διαφόρων επιδομάτων  αμφιβόλου αποτελεσματικότητας και να ανέβουν οι μισθοί των υπαλλήλων που βρίσκονται στα χαμηλά επίπεδα. Δεν αντέχουν στην κοινή λογική και προκαλούν γέλωτα και ειρωνικά σχόλια επιδόματα του τύπου "έγκαιρης προσέλευσης", "μεταφοράς φακέλου", "ταχύτερης και αποτελεσματικότερης διεκπεραίωσης" ....

Το νέο μισθολόγιο οφείλει να ενσωματώσει τα επιδόματα στον βασικό μισθό που θα είναι ενιαίος για παλαιούς και νέους εργαζομένους και θα εξαρτάται μόνο από την κατηγορία εκπαίδευσης και τα χρόνια υπηρεσίας του υπαλλήλου. Η σχέση εισαγωγικού προς καταληκτικό βαθμό κλείνει προς την αναλογία 1 προς 3. Δηλαδή, 711 ευρώ για τον εισαγωγικό μισθό υπαλλήλων κατηγορίας ΥΕ, 830 κατηγορίας ΔΕ, 938 κατηγορίας ΤΕ και 984 ευρώ κατηγορίας ΠΕ, ενώ ο καταληκτικός μισθός θα φθάνει γύρω στα 2100 ευρώ.

Θα διατηρηθούν 4 επιδόματα: οικογενειακό, επίδομα θέσης ευθύνης, το κίνητρο απόδοσης που θα μετατραπεί σε πριμ παραγωγικότητας και θα καταβάλλεται έπειτα από αξιολόγηση και το επίδομα ειδικών συνθηκών εργασίας.
Τέλος, αξίζει να σημειωθεί ότι το 80% των δημοσίων υπαλλήλων αμείβονται με μισθούς που κυμαίνονται από 1000 έως 1500 ευρώ!!!